Debbie’s Dagboek #1 Wat nou als SoVa niet te leren valt? Krijg ik dan geld terug?

Home > Notice > Debbie’s Dagboek #1 Wat nou als SoVa niet te leren valt? Krijg ik dan geld terug?

2020 is het jaar waarin Debbie zowel zakelijk als privé zichzelf durft te ontwikkelen. Naast haar ‘uitdagingen’ vond ze tijd zichzelf nieuwe technieken en stijlen vaardig te maken. Debbie’s Dagboek is daar één van. In deze ‘aparte’ serie schrijft ze de 1e rauwe versie. Zonder finetunen meteen publiceren. Ze neemt je mee in haar denk- en leefwereld. Vol met haar échte en ‘eigen’ maniertjes. Diepgaande vragen op een scherpe en rauwe manier gesteld. Met haar typische humor/zelfspot maakt ze de boel “Minder bot uit haar strot” zoals ze zelf zegt. Dit is Debbie zoals je Debbie kent. Telkens een ander actueel thema. Zo blijf je altijd up-to-date van dr.

Gelderland, zondag 30-8-2020, Lief online dagboek,

Het is bijna zover, dan begint mijn training SoVa. Dat staat voor sociale vaardigheden. Ik ben tering nerveus, niet normaal. Omdat het in een groepje is. Ik hun natuurlijk ken. Heb wel gezien hoe ze heten. Maar voel er niet veel voor, om ze te Google’n. Straks like ik per ongeluk iets, en denken ze; “Ze wil vrienden zijn”. Hell no. Ik wil weten ‘wie’ je bent. Want we zitten straks dus met ze alle hutje mutje, in een soort klasje ofzo. Misschien zo’n suf therapie hok. Wat vroeger een bezemkast was, en vorige maand is leeggeruimd. Want voor ons was er nergens meer plaats, ofzo. Geen idee hoe het allemaal werkt tegenwoordig. Maar, ik heb dus gezien in de mail wie in me groepje zitten. We zijn gelukkig maar met z’n 6jes. Nou da’s nog kei veel. Want ik nodig niet eens mensen uit op m’n verjaardag. Laat staan 6 stuks. Past niet eens op de bank. Best wel een geruststellende gedachten.

Alleen vind het wel beetje tegenstrijdig allemaal. Want, het voelt een beetje als een ‘zoethoudertje’. Als een bezigheids therapie. Oke, ik geef toe. Op de woensdagavond heb ik inderdaad geen flikker te doen. En vind niet erg om 2 bussen te pakken hoor. Maar ja, ja, ja. Ik hoorde dus van de huisarts dat het kon zijn ja, “Dat er niets te leren valt”. Al is er dan altijd weer een opbeurende zijde “En misschien ook wel”. Zei die. Ja, en wat als ik in het midden ‘hang’? Dat ik dan weer zo’n complex ‘net-nietje’ ben. Zo’n 6jes cultuur, weet je wel? Ook al zo vreselijk. Blijf dan lekker thuis joh, als je van plan bent een 6 te halen. Ga desnoods werken, als je niet wilt (door) leren. Ook dikke prima. Maar 6jes halen. Heb ik nooit begrepen.

En da’s dus het hele punt, zo’n beetje. “Ik begrijp wel meer niet”. Vorige week kreeg ik dus de mail, van de therapeut of coach, psycholoog. Hoe het ook allemaal heet. Naast dat ie de BCC vergeten was (en ik dus alle namen zag en zij mij ook, duh). Zag ik een opsomming van een stuk of 10 ‘onderwerpen’. M’n moeder stond toevallig naast me, en las mee. We keken elkaar verschrikt aan en beide zeiden we tegen elkaar: “Je kan niks” Als je het leest klinkt het kei lullig maar ze (m’n moeder) heeft wel gelijk. Ik ook trouwens. Want we zeiden ‘t zelfde. Ik besef ook wel dat ik totaal niet sociaal vaardig ben. En dan komt t wel binnen, als je zo’n lijst ziet. Met eigenlijk, de meest simpele dingen. Ben 3 dagen “van slag” geweest door die lijst. Waardoor ik “er niet veel voelde” om hem terug te mailen. Ging uiteindelijk weer week ovrheen. Waarin ik het niet kon laten opmerking te maken over de BCC. Ja, ik vind gewoon grappig hoe men zo krampachtig bezig is met privacy hier, AVG daar, handtekening hier want dit en zus en dan je BCC vergeten. HA HA HA HA HA

Alleen wel altijd zuur, als zo’n therapeut dan vraagt voor aanvulling. Vul ik m’n ding in en dan vervolgens niks meer hoor. Like, is dat dan óók sociaal wenselijk. Dit klinkt vast grappig, maar ik snap nog wel. Als iemand mij een lange mail stuurt (hij was dit keer niet lang, beloofd). met emotionele dingen erin. Dat ik daar op terug kom. Vast niet binnen een half uur, nou ja. Ligt eraan. Al kom ik er wel op terug. Iemand doet er moeite voor. En dan reageer je niet effe terug van; “Hey bedankt voor je mail. Fijn uitgebreid. Daar kunnen we wat mee. Tot dan. Groetjes je therapeut”. Zoiets zou ik denk doen. Mja, ik ben geen therapeut he.

Thank God dat ik in 2013 nog net voor m’n diplomering alle vrije dagen inleverde, en mezelf bij de KvK inschreef. Want ik snap echt echt niet dat ik mij erens in 2009 op gaf, voor nota bene een Maatschappelijk Werk en Dienstverlening – studie. Ik ben verre ‘van dat’. Aan de andere kant. Je kan je altijd nog terug trekken achter een makkelijke kut smoes. Denk ik. Da’s dan wel makkelijk.

Ja ja. Zoals je hoort. Ben ik mega gemotiveerd en past deze training goed bij mij. Want er valt nog “veel winst te behalen”. Maar dan? Krijg ik dan ook een certificaat? Of zo’n semi grappig ding zoals een veterstrik diploma. Zo vam; “Ah die ADHD’ers zijn creatiever maar ze waarderen onze moeite voor dit SoVa – papiertje vast wel”. of iets van; “Ah dat vind die autisten lekker hoor, weer een diploma van t lijstje afvinken. Tof op hun CV”.

Ja, da’s dan wel weer waar. Ik hou van afvinken en staat tof op m’n CV. Wat nou als ik het niet haal? Wat nou, als er inderdaad “Niks te leren valt?” Mag ik dan blijven? Moet ik gaan? Krijg ik m’n geld terug? Nou ja, m’n ouders dan. Zei toch dat ik verwend was? Alles voor je kind he 🙁 Dat had wel iets zieligs,… Zo is het wel. Alles voor je kind. Ook al weet ze misschien stiekem “Dat er een kans is, niks te leren valt”.

Verder vraag ik mij nog één ding af. Nu praat er al zelden iemand tegen mij, in de bus of weet ik veel, waar je praat. Supermarkt? Waar ik niet kom, maar goed. Welke ‘garantie’ krijg ik? Nu praat niemand na je training wel. Dus volg ‘m nu.

Ha, of deze dan; de 1 + 1 gratis, Kom alleen, word vrienden en je krijgt je cursusgeld terug van ons. Hahahaha. En dan zit ik daar als enige kneus weer achteraan, neurotische met m’n voetje te wiebelen. En m’n nagels helemaal afgekloven. Geen wimper meer in m’n oog. Alle ‘oeps’ wondjes op m’n hand kapt. En niemand wil dan met mij bevriend zijn. Want ik ben dan bijvoorbeeld nog steeds raar.

Dat je bij de ‘normale mensen’ raar bent. En in een clubje autisten of wat verdwaalde ADHD’ers, ook niet echt geliefd bent. Of er zo’n ziekelijke concurrentie onderling heerst. Wie er dan het meest autistisch is. Ja ja. Vergis je niet. Zo’n “opper autist opschepper” heb ik op m’n schrijfclubje.

Oja, daar ben ik gisteren ook al uit gegaan.

Dacht ik dus ‘vrienden te kunnen maken’ met een andere hobby, naast hoorcollege Sterrenkunde (die hopelijk volgende maand weer start). Is dat ook al niks.

Sjonge jonge jonge.

Lief dagboek. Snap je hoe kut het allemaal gaat? Ik probeer echt m’n best te doen hoor, door “aan te sluiten”. “je in de groep te mengen” en “contact te maken”. Ik typ snel en veel. Maar werd gisteren ram gek man, van die chat onderling. Was bezig met de PR, content en de mail. Klik ik telkens de FB chat weg. Hoppa, ding weer in beeld. Jezus miena, rot gewoon op. Ga schrijven ofzo, doe wat. Maar val me niet lastig…

Ja, dat wilde ik zeggen..

Maar toch zag ik dat de ene autist de andere autist aan t afzeiken was. Dat het vroeger minder autistisch was. Ja, da’s beetje zo’n vreemde vogel van 54 ofzo. Prima. Ik ben ook ‘niet normaal. Maar om dan weer lekker terug naar de cliché “vroeger was alles beterrrrrrrrrrrrrrr” te gaan. Ga dan lekker terug naar je boerderij zonder water en stroom, op de Veluwe ofzo. Wat een gezeik. Autisten die autisten haast ‘beschuldigen’ dan ze niet genoeg flapperen, wapperen en hoge stemmetjes maken. Oh oh oh. Waar gaat de online wereld toch heen. Waardeloos.

En dan heb ik het al helemaal gehad. Liefst pleur ik het beeldscherm door m’n thuis kantoor heen. Zodat ik die 874 chat gesprekken niet in m’n rechter ooghoek zie. Doe ik niet. M’n beeldscherm is pas jaartje jong en 39inch dus die pleur ik echt niet kapot.

Hey lief dagboek, weet je in welke ‘tijd’ het pas makkelijk was om vrienden te maken of te worden? Toen we op de kleuterschool zaten. Desnoods in groep 3. Je maakte een tekening. Iemand kwam al kwijlend met de snot vingers naast je kleuren. Ze zei dat je tekening mooi was. Jij vond die van haar ook mooi. “Zullen we vrienden zijn?” vroeg ze dan schattig. En jullie waren de hele Basisschool BFF. Vind tekenen leuk hoor. Maar zie mezelf dit niet doen. Men neemt je dan helemaal niet serieus joh. Denken ze helemaal; “Was da vor koekert?” Wil je ook niet. Want je bent geen koekert. Jij bent jij.

En ik ben ik. En wij zijn wij.

Oh wacht, lief dagboek. Ik ga beetje hak-op-de-tak. Ik denk dat m’n Dex is uitgewerkt. Wacht, ik kom zo terug. Effe netjes 2 pilletjes nemen dan ben ik de komende 4 á 6 uut weer “de aardige Deb”.

Hai dagboek, ben ik weer. Inmiddels is het avond. En was beetje vergeten wat ik net nog deed. Mja, ik ben er dus weer. En weet weer wak wou zeggen. Even een bruggetje voor de mensen die me anders helemaal niet meer snappen. Ik vroeg hardop wat als het ‘nu’ niet lukt om vrienden te maken of sociale praatjes te houden. Welke garantie of ‘zekerheid’ heb ik dus na die cursus, training, whatever. Wie zegt mij, of liever heb ik dat je mij beloofd dat het allemaal goed komt. Dat hoor ik het liefst. Liefst zo’n stempel op me kop “SOCIAAL VAARDIG GOEDGEKEURD” en “KAN DE WIJDE WERELD IN” en “READY TO GO SOCIAL TALK JUST FOR FUN WITH THE GIRLS”…. Ik zie het namelijk al helemaal voor me. Dak ooit is met me goeie gedrag en blije kop ergens in de Bruna ben, boekjes kijken. En er iemand naast me komt staan. Want dat is dan, en dat we samen praten over onze favo schrijver, boek, welke we gelezen hebben en we nu gaan kopen.

Ja, dat lijkt me best oke. Maar niet te lang en hoef er niks mee te doen. Dus ergens koffie drinken omdat we bij de Bruna gebabbelt hebben over boekjes. Vind ik een beetje, raar. Maar dat schijnt SPONTAAN te zijn. Of ‘out-going’. Laten FLEXIBEL vooral niet vergeten. Allemaal woorden ‘die ik niet ben’. Ik vind mezelf best aardig, hoor. Als iemand wat vraagt geef ik best een reactie. Kort of lang. Net hoe me dag is. En hoe goed ik je ken. Of niet. Of aardig vind. Dat speelt ook mee. Iets terug vragen vind ik lastig. Want ken je niet. Wat moet je dan ook vragen, he?!

Je gaat slechts vragen of ie een hond heeft, zo out of the blue. Dat zou ik best leuk vinden om te weten. Maar wel raar he? Om van een het boek binnen 2 seconde te vragen of ie een hond heeft. Mja, da’s wel wat mij boeit. Wil dan alles weten over je hond. Ben echt een hondenkenner. Had vroeger boven m’n bed een poster van alle hondenrassen. Ken ze allemaal. Had ook kei veel hondenknuffeldiertjes. De één nog mooier dan de ander. Je snapt waar ze nu liggen. Jup op mijn bed. Leuk toch?

Zie je het al voor je? Dat ik 3 mogelijk leuke en interessante dingen kan vragen. Aan die persoon naast me, in de Bruna. Van de boeken door naar z’n hond en dan de vraag; of hij ook met knuffels op (of in) z’n bed slaapt. Waarom is dat gek? Is toch gezellig. Staat vrolijk. Ligt lekker in je nek. Steuntje onder de pols, kan ik beter scrollen. Als ik kwijl, kwijl ik in ieder geval op een knuffeltje. Ook al is hij 30, 35 of 40 Knuffels kennen geen leeftijd.

Oke wacht, ik weet heus wel dat dit gek is hoor. Ga dat niet vragen. Alleen vragen aan mij; “Hey, heb je al kinderen?”of “Heb je een kinderwens?” boeien mij helemaal geen drol. Probeer dan écht aardig te blijven, hoor. En niet meteen kei fel te zeggen dat ik kinderen haaaaaaaaaaaaaaaaaaaaat. Tis wel zo. Dus doei doei vriendschap want is net oom geworden en wilde z’n neefje laten zien, weet ik het.

Lief dagboek, merk je al hoe lastig het eigenlijk is? Als je dingen niet ‘snapt’, niet boeit of er gewoon niets mee hebt? Wat nou, als ik dit niet kan leren en die curus Plannen en Organiseren ook al niet? Of hangt dat af welk hersendeeltje dit “opneemt” ha, of niet. Kweet-ammal-nie-mer-hor-pfff

En-dan-duurt-ook-nog-10-weken. Pfffff

Nou dagboek, ik vond fijn effe me hart te kunnen luchten bij je. Want ik vind ammal wel spannend hoor; dat sociaal gedoe en dan helemaal daar in een groepje en die therapeut die niet mailt en alles. Krijg er echt stress van man. Wie weet ben ik ziek, die dag. Ziek van de stress. Denken ze helemaal dak een watje ben.

Oke, ik ga maar een boekje lezen en relaxed. Bedankt en ik schrijf binnenkort wel weer ja? Oke dagboek doei doei doei love you doeiiiii ja doeiiiiiiii

Comments

recep ivedik 5 izle

Every weekend i used to go to see this web page, because i wish for enjoyment, since this this web site conations actually nice funny stuff too. Nana Fonz Magdalen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *